„Piaskowy Wilk” Åsy Lind nie jest jedną ciągłą opowieścią, lecz zbiorem piętnastu krótkich historii o Karusi i jej niezwykłym przyjacielu. Dziewczynka mieszka z rodzicami w domu położonym niedaleko morza. Jest ciekawa świata, pełna energii i często zadaje pytania, na które dorośli nie zawsze potrafią lub mają czas odpowiedzieć. Pomaga jej w tym Piaskowy Wilk – tajemnicze, mówiące zwierzę o błyszczącym futrze w kolorze piasku.

1. Wyjątkowo niezwykłe zwierzę

Pewnego dnia Karusia chce wykąpać się w morzu i prosi tatę, aby poszedł razem z nią. Tata odpoczywa jednak w hamaku i czyta gazetę. Jest tak pochłonięty lekturą, że nie zwraca większej uwagi na córkę. Rozczarowana Karusia idzie sama na plażę.

Dziewczynka zaczyna kopać w piasku głęboki dół, który ma stać się pułapką na tatę. Nagle zauważa, że pod piaskiem coś się porusza. Z wykopanego dołka wyłania się niezwykłe zwierzę przypominające wilka. Ma miękkie, lśniące futro w kolorze piasku i potrafi mówić. Przedstawia się jako Piaskowy Wilk. Opowiada Karusi, że istnieje od bardzo dawna, żywi się między innymi światłem księżyca i zna odpowiedzi na wszystkie pytania.

Karusia pyta go, dlaczego tata woli gazetę od kąpieli z córką. Piaskowy Wilk tłumaczy, że gazeta zaczarowała oczy taty. Dziewczynka wraca więc do domu i uwalnia ojca spod jej wpływu, zabierając mu gazetę. Zaskoczony tata w końcu zgadza się pójść z Karusią nad morze. Tak rozpoczyna się przyjaźń dziewczynki z Piaskowym Wilkiem.

2. Tylko praca i praca!

Karusia chciałaby pobawić się z rodzicami. Proponuje mamie zabawę w chowanego, ale mama spieszy się na autobus. Tata również nie ma czasu, ponieważ musi pracować. Dziewczynka złości się, że dorośli ciągle są czymś zajęci, i biegnie na plażę.

Piaskowy Wilk siedzi nieruchomo między kamieniami. Wyjaśnia Karusi, że właśnie pracuje – jego zadaniem jest nicnierobienie. Według niego to bardzo trudne i wyczerpujące zajęcie. Karusia próbuje mu pomóc, lecz szybko przekonuje się, że nie potrafi długo siedzieć bez ruchu i rozmowy.

Po zakończeniu pracy Piaskowy Wilk proponuje odpoczynek. Jego odpoczynek polega jednak na porządkowaniu plaży i przenoszeniu kamieni. Karusia chętnie dołącza do tej czynności.

Wkrótce na plaży pojawiają się rodzice dziewczynki. Teraz mają już czas i proponują córce zabawę w chowanego albo wspólne wędkowanie. Karusia woli jednak przez chwilę spokojnie posiedzieć. Mama i tata siadają obok niej. Rodzina spędza razem czas, choć inaczej, niż początkowo planowała Karusia.

3. Zdjęcie z wakacji

Karusia maluje duży, błękitny obrazek i chce powiesić go na ścianie. Tata zauważa, że brakuje tam wolnego miejsca. Dziewczynka proponuje więc, aby zdjąć fotografię przedstawiającą jej rodziców podczas wakacji pod namiotem.

Karusia pyta, gdzie była wtedy, gdy zrobiono zdjęcie. Dowiaduje się, że jeszcze nie przyszła na świat. Myśl o czasach, w których nie było jej przy rodzicach, bardzo ją zastanawia. Tata nie rozwija jednak rozmowy, ponieważ chce posłuchać wiadomości.

Dziewczynka idzie na plażę i pyta Piaskowego Wilka o to, co istniało wcześniej. Przyjaciel opowiada jej, że sam istnieje od bardzo dawna i zanim stał się Piaskowym Wilkiem, był częścią różnych zjawisk i rzeczy. Mówi o ogniu, wulkanie, kamieniu i innych postaciach, które mógł przyjmować w odległej przeszłości.

Rozmowa pomaga Karusi spojrzeć inaczej na czas sprzed własnych narodzin. Kiedy wraca do domu, widzi, że tata znalazł miejsce dla jej obrazu. Dziewczynka cieszy się, że na ścianie mogą znaleźć się zarówno rodzinne wspomnienia, jak i jej własna praca.

4. Medale odwagi

Karusia pomaga tacie zbierać pokrzywy potrzebne do przygotowania zupy. Podczas odpoczynku tata zauważa liczne siniaki na nogach córki i zaczyna się martwić. Karusia nie uważa jednak, aby wyglądały źle.

Później dziewczynka jedzie rowerem na plażę. Po drodze zahacza o kamień i upada. Gdy spotyka Piaskowego Wilka, zaczyna zastanawiać się, czy udałoby jej się zjechać rowerem ze stromego zbocza. Przyjaciel odpowiada, że nie można mieć pewności, dopóki się nie spróbuje.

Karusia podejmuje próbę. Zjazd kończy się upadkiem i kolejnym siniakiem. Piaskowy Wilk nazywa siniaki medalami odwagi – śladami po sytuacjach, w których ktoś odważył się spróbować czegoś trudnego.

Pocieszona dziewczynka biegnie do domu, pozostawiając rower na plaży. Piaskowy Wilk sam zaczyna interesować się pojazdem, choć wie, że jego futro chroni go przed zdobyciem podobnych „medali”.

5. W domu Piaskowego Wilka

Karusia otrzymuje niezwykłe zaproszenie do domu Piaskowego Wilka. Dla taty zaproszenie wygląda jak zwykły kawałek kory, a na dodatek nikt nie widział listonosza, który mógłby je przynieść. Dziewczynka nie ma jednak wątpliwości, od kogo pochodzi wiadomość. Mama radzi jej, aby nie szła z pustymi rękami, dlatego Karusia przygotowuje kwiaty dla gospodarza.

Na plaży dziewczynka szuka śladów łap. Prowadzą ją one pomiędzy jałowce, gdzie znajduje miejsce ozdobione kwiatami i muszelkami. Piaskowego Wilka jednak tam nie ma. Okazuje się, że przyjaciel mieszka równocześnie w dwóch domach – pomiędzy jałowcami oraz w jaskini znajdującej się za skałą.

W jaskini Piaskowy Wilk częstuje Karusię herbatą. Gdy dziewczynka chce dodać miód, gospodarz musi pobiec do drugiego domu. Potem okazuje się, że właśnie tam zostawił także łyżeczkę. Karusia nie rozumie, dlaczego przyjaciel nie wybierze jednego miejsca i nie przeniesie tam wszystkich potrzebnych rzeczy.

Piaskowy Wilk wyjaśnia, że lubi oba domy i nie chce z żadnego rezygnować. Karusia wraca do siebie, rozmyślając nad tym, jak można należeć do dwóch miejsc jednocześnie.

6. Język Karusi

Podczas śniadania Karusia zaczyna mówić wymyślonymi przez siebie słowami. Tata nie rozumie córki i nazywa ją pleciugą. Dziewczynce nie podoba się jego reakcja, dlatego idzie na plażę.

Piaskowy Wilk nie dziwi się niezwykłemu językowi Karusi. Twierdzi, że zna wiele różnych języków, również takich, którymi posługują się krzaki, ptaki albo osoby uwielbiające paplać. Karusia czuje, że przyjaciel ją rozumie.

Dziewczynka i Piaskowy Wilk zaczynają wspólnie tworzyć nowe wyrazy i całe zdania. Wymyślone słowa oznaczają między innymi robienie fikołków, kręcenie się oraz różne elementy otaczającego ich świata. Każdej wypowiedzi towarzyszy odpowiednia zabawa lub ruch.

Kiedy Karusia robi się głodna, wraca do domu. Tata przygotował naleśniki. Tym razem dziewczynka rezygnuje z własnego języka i wyraźnie prosi o naleśniki z musem jabłkowym, aby ojciec dokładnie wiedział, czego potrzebuje.

7. Skamieniała

Podczas posiłku Karusia nie może usiedzieć spokojnie przy stole. Jej nogi ciągle się poruszają, co przeszkadza rodzicom. Mama zwraca córce uwagę, ale dziewczynka uważa, że ruch nóg nie zależy od niej.

Po obiedzie Karusia idzie na plażę. Postanawia udowodnić, że potrafi siedzieć zupełnie nieruchomo. Piaskowy Wilk jest zdumiony widokiem zwykle bardzo energicznej dziewczynki, która nagle przypomina kamienny posąg.

Przyjaciel tłumaczy Karusi, że kiedy dziecko rośnie, jego ciało jest pełne energii. W środku wszystko chce biegać, skakać i brykać. Dziewczynka przestaje więc walczyć z potrzebą ruchu. Razem z Piaskowym Wilkiem biega, skacze, wykonuje przewroty i śpiewa.

Na plażę przychodzą rodzice Karusi. Tym razem rozumieją, że córka potrzebuje ruchu. Przyłączają się do jej zabawy, chwytają ją za ręce i razem z nią dokazują. Piaskowy Wilk przygląda się rodzinie, a później sam nieruchomieje i przestaje być widoczny na tle piasku.

8. Zrzędzenie, marudzenie

Tata Karusi nie może znaleźć kluczyków do samochodu. Przeszukuje dom i coraz bardziej się denerwuje. W tym czasie dziewczynka przypomina mu o obiecanym wyjeździe na lody. Rozdrażniony ojciec nie chce jej słuchać i zwraca jej uwagę, aby nie wchodziła do domu w brudnych butach.

Karusia również wpada w złość. Nazywa tatę głupim, wybiega z domu i kopie w świerk. Z drzewa wylatuje sroka i zaczyna głośno skrzeczeć. Hałas budzi Piaskowego Wilka.

Wilk zauważa, że sroka próbuje coś przekazać. Wyjaśnia Karusi, że zrzędzenie i marudzenie przypominają zepsutą rozmowę, z której nic nie wynika. Czasami problem nie polega na tym, że ktoś źle mówi, lecz na tym, że druga osoba nie potrafi słuchać.

Karusia zaczyna uważniej obserwować srokę. Ptak siada na stosie drewna, przy którym wcześniej pracował tata. Właśnie tam dziewczynka odnajduje zgubione kluczyki. Oddaje je ojcu i wkrótce oboje mogą pojechać na obiecane lody.

9. Bezkresna kiełbasa

Po wieczornej obserwacji gwiazd z tatą Karusia zaczyna intensywnie myśleć o kosmosie. Nie potrafi zrozumieć, jak coś może nie mieć początku ani końca. Podczas zabawy na plaży rzuca kamyki do wody i rozmyśla nad nieskończonością.

Gdy sięga po kolejny kamień, przypadkowo chwyta nos Piaskowego Wilka. Przyjaciel podejmuje rozmowę o kosmosie. Wyjaśnia, że wszystko, co istnieje, jest jego częścią. Również ludzie, zwierzęta, kamienie i jedzenie należą do wszechświata.

Piaskowy Wilk podaje przykład słodyczy wyjmowanych z kieszeni. Po zjedzeniu nie znikają one zupełnie, lecz zostają przetworzone przez organizm w energię potrzebną do biegania, skakania i myślenia. Jedna rzecz może więc zmienić się w inną.

Podczas kolacji Karusia próbuje opowiedzieć rodzicom o swoich odkryciach. Tata dziwi się tymczasem, że przygotowana kiełbasa, która wydawała się bardzo długa, tak szybko zniknęła z talerzy. Dziewczynka rozumie już, że kiełbasa nie przestała istnieć – została zjedzona i zaczęła zmieniać się w energię.

10. Nieśmiała, śmielsza, najśmielsza

Karusia bardzo lubi śpiewać. Sama wymyśla piosenki rockowe, używa skakanki jak mikrofonu, a podwórko zamienia w scenę. Bez publiczności czuje się swobodnie i odważnie.

Pewnego dnia rodzinę odwiedzają ciocie i wujkowie. Dorośli proszą Karusię, aby zaśpiewała przed nimi. Dziewczynka nagle staje się nieśmiała. Nie chce występować na życzenie krewnych, dlatego ucieka na plażę.

Piaskowy Wilk wysłuchuje jej opowieści. Zastanawia się, czy ciocia w zielonej sukience nie poprosiła o piosenkę dlatego, że sama bardzo lubi muzykę. Sugeruje również, że dorośli też mogą być nieśmiali, lecz czasami ukrywają skrępowanie za ciągłym mówieniem.

Karusia wraca do domu. Zgadza się zaśpiewać, ale zaprasza ciocię w zielonej sukience, aby wystąpiła razem z nią. Dzięki temu dziewczynka nie musi mierzyć się z tremą samotnie. Wspólny występ sprawia jej radość i pozwala poczuć się odważniej.

11. Kto potrzebuje Karusi?

Karusia widzi, że tata stoi przy oknie i wzdycha, a w zlewie czeka dużo brudnych naczyń. Proponuje ojcu pomoc, ale on odpowiada, że poradzi sobie sam. Dziewczynka czuje się niepotrzebna i idzie na plażę.

Piaskowy Wilk jest bardzo zajęty budowaniem zamku z piasku. Tak mocno skupia się na pracy, że początkowo nie zauważa Karusi. Kiedy zamek jest gotowy, Wilk stwierdza, że czegoś mu brakuje. Dziewczynka przypomina sobie o fladze przechowywanej w jaskini. Dzięki jej pomysłowi budowla zostaje ukończona.

Piaskowy Wilk układa z tej okazji krótki wierszyk, ale po chwili zapomina jego słowa. Karusia pamięta je doskonale i może mu je przypomnieć. Odkrywa, że nawet bardzo mądry przyjaciel czasami potrzebuje jej pomocy.

Po powrocie do domu dziewczynka pomaga tacie odnaleźć korek, który wsunął się pod lodówkę. Ojciec prosi ją również o pomoc przy zmywaniu. Karusia zgadza się z radością, ponieważ wreszcie czuje się potrzebna i doceniona.

12. Imię na kamieniu

Karusia z niecierpliwością oczekuje przyjazdu babci. Kiedy starsza pani pojawia się w pobliżu plaży, dziewczynka i Piaskowy Wilk zauważają, że czegoś szuka.

Babcia wyjaśnia, że chce odnaleźć kamień z wyrytym imieniem „Brita”. Brita była przodkinią rodziny – babcią babci Karusi. Jako mała dziewczynka mieszkała w pobliżu morza. Jej ojciec był rybakiem, a ona pomagała mu przy rybach i naprawianiu sieci.

W końcu udaje się odnaleźć właściwy kamień. Oprócz imienia znajduje się na nim także podobizna przypominająca Piaskowego Wilka. Przyjaciel Karusi przyznaje, że znał kiedyś dziewczynkę o imieniu Brita. Dla niego dawne wydarzenia nie wydają się aż tak odległe.

Piaskowy Wilk zachęca Karusię, aby wyobraziła sobie nieskończenie długi naszyjnik. Każda perła jest w nim babcią, która wcześniej była małą dziewczynką. Karusia zaczyna rozumieć, że jej babcia, prababcie i dalsze przodkinie również miały kiedyś dziecięce marzenia, przygody i pytania.

13. Pilnowacze

Rodzice Karusi wybierają się na przyjęcie, lecz nie chcą zabrać ze sobą córki. Zamierzają zostawić ją pod opieką innej osoby. Karusia nazywa opiekunów „pilnowaczami” i jest zła, że dorośli chcą się bawić bez niej.

Na plaży spotyka Piaskowego Wilka, który opiekuje się małym aniołkiem. Karusia początkowo myśli, że aniołek ma lepiej od niej. Piaskowy Wilk tłumaczy jednak, że to, co dorosłym wydaje się wspaniałą rozrywką, dla dzieci może być śmiertelnie nudne. Podobnie zabawy uwielbiane przez dzieci nie zawsze interesują dorosłych.

Piaskowy Wilk wyciąga koszyk ze słodyczami i urządza mały poczęstunek. Potem aniołek proponuje zabawę, która dla Wilka jest wyjątkowo nudna. Mimo to dorosły przyjaciel zgadza się wziąć w niej udział, ponieważ chce sprawić maluchowi przyjemność.

Kiedy Karusia wraca do domu, rodzice oznajmiają, że mogą jednak zabrać ją na przyjęcie. Dziewczynka zmienia jednak zdanie. Woli zostać w domu z opiekunem, pod warunkiem że będą mogli wspólnie bawić się w to, co jej sprawia radość.

14. Kometus i astronauta

Karusia odpoczywa z Piaskowym Wilkiem na plaży i zaczyna się nudzić. Twierdzi, że nic się nie dzieje. Piaskowy Wilk nie zgadza się z nią i zwraca uwagę, że świat nieustannie się porusza, nawet jeśli człowiek nie zawsze to zauważa.

Wkrótce na niebie pojawia się niezwykłe zjawisko, a w piasku powstaje dziura. Wyłania się z niej Kometus – kosmiczny znajomy Piaskowego Wilka. Na ziemi wygląda dość niepozornie i porusza się niezgrabnie, lecz podczas lotu prezentuje się wspaniale.

Karusia i Kometus zaczynają rozmawiać o kosmosie. Pojawia się między nimi spór dotyczący Słońca i gwiazd. Piaskowy Wilk wyjaśnia dziewczynce, że Kometus jest przystosowany do poruszania się w przestrzeni kosmicznej, dlatego na Ziemi nie radzi sobie tak dobrze.

Przyjaciel przypomina Karusi, że ona również cały czas podróżuje po kosmosie. Ziemia jest planetą, która nieustannie się porusza, a wszyscy jej mieszkańcy są w pewnym sensie astronautami. Dziewczynka przekonuje się, że nawet wtedy, gdy pozornie nic się nie dzieje, świat pozostaje pełen ruchu i niezwykłych zjawisk.

15. Karusia w ciemnościach

Nadchodzi jesień, a dni stają się coraz krótsze. Karusia boi się ciemności, dlatego podczas zabawy na plaży zaczyna martwić się nadchodzącym zmrokiem. Wyobraża sobie, że w ciemnych miejscach mogą ukrywać się duchy i potwory.

Piaskowy Wilk zapewnia, że bardzo dobrze zna ciemność, ale nigdy nie spotkał w niej żadnego potwora. Prosi Karusię, aby pokazała mu choć jednego ducha. Dziewczynka musi przyznać, że tak naprawdę żadnego nie widziała, a straszne stworzenia pojawiały się jedynie w jej wyobraźni.

Wilk tłumaczy, że skoro Karusia potrafi wymyślać rzeczy straszne, równie dobrze może wyobrażać sobie wydarzenia przyjemne. Dziewczynka zaczyna więc myśleć o urodzinach, smakołykach i innych radosnych chwilach.

W czasie rozmowy zapada noc. Karusia zauważa, że ciemność nie jest wszędzie jednakowa. Ma różne odcienie, kształty i stopnie głębi. Dziewczynka zaczyna patrzeć na nią z ciekawością zamiast ze strachem.

Kiedy Karusia wraca do domu, rodzice czekają na nią zaniepokojeni. Córka z dumą opowiada im, że przebywała sama na dworze po zmroku i przekonała się, że ciemność nie musi być straszna.

Zakończenie

Spotkania z Piaskowym Wilkiem pomagają Karusi lepiej rozumieć codzienne sytuacje, własne emocje oraz zachowanie innych ludzi. Dziewczynka rozmawia z nim o złości, nieśmiałości, strachu, odwadze, potrzebie ruchu, przemijaniu i nieskończoności wszechświata. Piaskowy Wilk nie daje jej gotowych, szkolnych odpowiedzi. Posługuje się wyobraźnią, żartem i niezwykłymi porównaniami, dzięki którym Karusia sama zaczyna patrzeć na swoje problemy w inny sposób.