Nastrój tekstu wynika z połączenia słów, obrazów i wydarzeń, a nie z jednego przypadkowego określenia. Uczeń nazywa ogólne odczucie towarzyszące wierszowi lub opowiadaniu i szuka elementów, które je budują.

Można dopuścić dwa zbliżone określenia, jeśli każde ma uzasadnienie. Ważne jest wskazanie słowa, zdarzenia lub obrazu, który wspiera odpowiedź. Dzięki temu rozmowa o nastroju pozostaje pracą z tekstem, a nie zgadywaniem emocji nauczyciela.